گفتمش یک بوسه خواهم از لبت ، گفتا مخواه    من بدهکارت نیم کزمن طلبکاری کنی    گفتمش یار وفادار توام ، گفتا بس است    من وفا کی از تو خواهم تا وفاداری کنی    گفتمش شد ارغوانی چهره ام از هجر ، گفت    می توان با اشک خونین چهره گلناری کنی

امروز شايد بايد از خون گلو خورد

 نــــان شــــرف از سفره‌هاي آرزو خورد

 بوي ريا پر كرده ذهـــن دستها را

 ‌اي كاش مي‌شد جرعه‌اي بي رنگ و بو خورد

 شايد تمام حرفم اين باشد جماعت

 حق شما را كــاخ‌هاي روبه رو خــــــورد

 (ضياء الدين شفيعي)